Cantigas: I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI XXII XXIII XXIV XXV

Cantiga: XVII      - Aqueste mui gran mal d' amor

Xustificación da edición.

 

1. Nunes, en nota a este verso, considera que "Há aquí anacolutia", referíndose ao conxunto da estrofa. Porén máis ca de anacolutia hai que falar dun caso de complicado hipérbaton.

7. BRAGA conselho me , non desenvolve o til recollido na lección diplomática de Monaci, co que o verso resulta hipométrico.  NUNES conselho [non]. A nosa lectura non é en realidade unha reconstrución, xa que entre V e B se recollen todos os elementos que a xustifican.

9. NUNES por que (B: per; V: ). BRAGA perca moderniza a grafía a pesar de ser recollida con ç na lectura diplomática de Monaci. A forma perça, rexistrada nos dous manuscritos, é a etimolóxica e polo tanto a máis antiga, resultante da palatalización da consoante do grupo -d- por influencia da iode (cf. C. de Azevedo Maia, 1986: 800-802, onde ademais de recoller as distintas variantes, dá unha selección de bibliografía sobre o tema). PAXECO-MACHADO len peeça en B. PAXECO-MACHADO esta , tal vez por erro tipográfico.

10. En mi aqui faise sinalefa.

15. BRAGA averrey . A forma medieval para o futuro de indicativo é averei, resultado regular en romance do proceso de substitución no latín vulgar das formas sintéticas do latín clásico por formas analíticas. A reduplicación da vibrante ao desenvolver a abreviatura non ten razón de ser. Braga comete este erro en varias ocasións, como xa puidemos comprobar anteriormente, e parece que o fai por considerar que existe algún tipo de analoxía entre o futuro de aver co doutros verbos como vĩir ou sair, para os que o proceso de formación do futuro perifrástico deu un resultado irregular no galego medieval, por causa da perda da vogal pretónica ou intertónica (*venire-aio> *venrei> verrei; *salire-aio> salrei) (cf. E. B. Williams, 1961: 211-12 e 249; M. Ferreiro, 1995: 296-298).

Por outra banda, en nunca a é preciso facer sinalefa.

19. NUNES  sem. En tenho i faise tamén sinalefa.

20. PAXECO-MACHADO O que faça, engaden un O innecesario que non existe no manuscrito.

21. Atendendo á tradición e ao propio sentido da estrofa, decidímonos pola lección de V, e por considerar a lección cantar de B ben como resultado dun erro no proceso de copia ou tal vez como unha emenda introducida polo propio copista con base na semellanza semántica de falar e cantar empregadas nunha construción copulativa. Un estudo do campo sémico da ‘reserva da dama’ no conxunto das cantigas d'amor confirma que o trobador galego-portugués non ousa falar directamente coa súa senhor, polo que máis dificilmente se atreverá a cantar directamente para a súa senhor. O non atreverse non só a falarlle senón a vela, supón levar ao extremo o tópico.

26. PAXECO-MACHADO restitúen o n que falta no manuscrito que manexan sen facelo notar.

 

   Servizo de publicacións da Universidade de Vigo - 2010 Xosé Bieito Arias Freixedo