Cantigas: | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI | XXII | XXIII | XXIV | XXV |
Cantiga de amor, do tipo de refrán, constituída por tres estrofas singulares de tres versos graves eneasílabos monorrimos, máis un refrán monóstico agudo decasílabo.
Coblas capfinidas : I-II mi; II-III eu.
Mozdobre imperfecto: 2 I ei/avia, II quigi/quisesse.
Rima derivada: 2 I avia, 3 II ouvesse.
Esquema métrico:
9’a | 9’a | 9’a | 10B | |
I | ia | or | ||
II | εsse | or | ||
III | ado | or |
O esquema estrófico rexístrase en dez ocasións no corpus dos nosos trobadores, aínda que esta é a única con esta combinación métrica (cf. Tavani, RM, esquema 11: 9)
Tamén se rexistra en dez ocasións esta distribución de rimas na lírica occitana, pero nunca con este metro e só nunha ocasión con refrán (cf. Frank, RM, esquema 44). Mölk-Wolfzettel rexistran esta combinación de rimas (esquema 156) en nove ocasións na lírica francesa, pero sempre aplicado a metros distintos ao da nosa cantiga..
Servizo de publicacións da Universidade de Vigo - 2010 | Xosé Bieito Arias Freixedo |